Leven Op Wielen

Ik ga naar Estland en ik neem mee

door op 8 februari 2011 in Estland

Van kou krijg ik last van mijn benen, ik heb een hekel aan sneeuw en als ik een uitglijer maak over ijs of sneeuw breek ik van alles dankzij Osteogenesis Imperfecta. Ik ben Alexander Slot en ik ga een half jaar in Estland studeren.

Als onderdeel van mijn studie (International Communication & Media op het FCJ) moet ik naar het buitenland om te studeren óf stage te lopen. De lijst van partner universiteiten viel tegen toen ik deze voor het eerst zag. Op deze lijst stonden voornamelijk universiteiten in landen als Duitsland, Groot Brittannië en Spanje, landen die mij al te bekent waren en de eerste twee zijn figuurlijk om de hoek. Nee, ik wilde verder weg! Een andere optie was Canada, maar naast het feit dat bijna iedereen in mijn jaar daarheen wilde, wilde ik een trouwe vriend meenemen. Eentje die elke ochtend voor me klaar staat en mij overal mee naar toe neemt, de beste vriend van elke gehandicapte: de auto.

Estland: kreeg de Euro in januari, is groter dan Nederland, maar heeft slechts 1,3 miljoen inwoners,en heeft een universiteit gespecialiseerd in Euro-Rusland betrekkingen. Allemaal dingen die mij aanspreken. Voor mij was de keuze voor Estland dus snel gemaakt en dat was het makkelijke gedeelte. Waar iedere andere student gewoon zijn Ryanair vliegticket koopt voor een paar tientjes, zijn rugzak inpakt en gaat, komt er bij een leven op wielen nét wat meer bij kijken.

Checklist:
[ ] Kamer
[ ] Hoe krijg ik mijn auto in Estland (2200 kilometer verderop) midden in de winter?
[ ] Kan ik überhaupt wel naar een les?

Het eerste wat ik deed was contact opnemen met de universiteit en omdat mij op de FHJ was geleerd dat bellen sneller is stuurde ik gewoon een email. Er was bijna onmiddellijk reactie en binnen, en na een paar mailtjes wist ik precies waar ik aan toe was. Voor mij is het belangrijkste dat mijn kamer in ieder geval zonder gedoe (trappen) te bereiken is. Gelukkig staat er in Tartu, de stad waar de universiteit gevestigd is, een vrij nieuw studentencomplex met aangepaste kamers. Minder goed nieuws was dat eigenlijk alle faculteiten lastig zijn om binnen te komen. De meeste faculteit gebouwen in Tartu komen uit de 19e eeuw en toen waren mooie marmeren trappen en pilaren nog hip. De rest komt uit de communistische tijd en zijn vaak nog minder toegankelijk. De universiteit kwam met een vrij simpele oplossing: We zorgen gewoon dat er iemand klaar staat om je even te helpen. Opgelost!

De eerste twee maanden ligt er sowieso een dik pak sneeuw in Estland. En rollen + sneeuw = bagger. Mijn auto moest dus mee. Maar om nu door Duitsland, Polen, Litouwen en Letland heen te racen in hartje winter zag ik niet echt zitten. Na wat gegoogle zag ik dat er twee opties waren: Dwars door Zweden en dan een redelijk goedkope boottocht maken direct naar Talinn, of vanaf Duitsland de boot naar Helsinki nemen en dan met een andere boot naar Talinn.

Wat het is geworden en hoe het leven op wielen in Estland is lees je volgende week!


2 reacties op deze blogpost

  • Yvonne Zwart

    Hai Alexander,

    Mag ik je blog pikken (misschien iets aangepast maar ik stuur het je ter goedkeuring) voor in Breekpunt? Uiteraard met bronvermelding ec. Zit erg slecht in mijn kopij en jij moet toch met me meevoelen ;^)

  • Dayara

    Hoi! Ik zit nu in mijn tweede jaar op de FMR en ik zou graag een minor willen doen in Tartu. Zin om een keer te babbelen?

1 Trackback / Pingback voor deze blogpost

Leave a Reply